კვლევის თანახმად , ხანდაზმულ ადამიანებს, რომლებიც ხორცს არ მიირთმევენ, 100 წლამდე სიცოცხლის ნაკლები შანსი აქვთ.
ანალიზი მოიცავდა 80 წლის და უფროსი ასაკის 5000-ზე მეტ ჩინელ მოქალაქის მონაცემებს. 2018 წლისთვის, მათ, ვინც ხორცი სრულად ამოიღო რაციონიდან, ნაკლები შანსი ჰქონდათ, რომ დიდხანს ეცოცხლათ.
ერთი შეხედვით, დასკვნები ეწინააღმდეგება მცენარეული დიეტის სარგებლის შესახებ ადრე გამოქვეყნებულ მონაცემებს. ასეთი დიეტები ადრე ასოცირდებოდა გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების, დიაბეტისა და სიმსუქნის დაბალ რისკთან. თუმცა, ავტორები ხაზს უსვამენ, რომ მონაწილეთა ასაკი ფუნდამენტურად ცვლის შედეგების ინტერპრეტაციას.
დაბერება და კვების პრიორიტეტების შეცვლა
კვლევა ფოკუსირებული იყო ძალიან ხანდაზმულ ადამიანებზე, რომელთა საჭიროებები განსხვავდება ახალგაზრდების საჭიროებებისგან. ასაკთან ერთად მცირდება მადა, კუნთოვანი მასა და ძვლის სიმკვრივე. იზრდება არასრულფასოვანი კვების და სისუსტის რისკი.
მცენარეული დიეტის სარგებლის შესახებ მონაცემების უმეტესობა ახალგაზრდა და შედარებით ჯანმრთელ პირებზეა დაფუძნებული. ხანდაზმულებში ხორცზე უარის თქმამ შეიძლება ცილისა და კალციუმის დეფიციტი გამოიწვიოს. ამ ასაკში კვებითი მიზნები იცვლება. სხეულის წონისა და კუნთოვანი მასის შენარჩუნება უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე გრძელვადიანი ქრონიკული დაავადებების პრევენცია.
წონის როლი და სიმსუქნის პარადოქსი
კვლევის ერთ-ერთი მთავარი ასპექტი სხეულის წონას ეხება. 100 წლამდე სიცოცხლის უფრო დაბალი ალბათობა ხორცის არმჭამელებში მხოლოდ წონაში კლებულ პირებში დაფიქსირდა. ნორმალური წონის მქონე ხანდაზმულ პირებში მსგავსი კავშირი არ დაფიქსირებულა.
სიბერეში წონის ნაკლებობა თავისთავად სიკვდილის გაზრდილ რისკთან ასოცირდება. ეს ხსნის დასკვნებს. ავტორები ხაზს უსვამენ, რომ კვლევა დაკვირვებითია, ავლენს კავშირს, მაგრამ არ ამტკიცებს მიზეზ-შედეგობრივ კავშირს.
თევზი, კვერცხი და ბალანსი გვიან ასაკში
მნიშვნელოვანია, რომ ეფექტი არ დაფიქსირებულა მათში, ვინც თევზს, კვერცხს ან რძის პროდუქტებს მიირთმევდა. ეს საკვები შეიცავს ცილებს, ვიტამინ B12-ს, კალციუმს და ვიტამინ D-ს. ამ დიეტაზე მყოფი ხანდაზმული ადამიანები 100 წლამდე იმავე ტემპით ცოცხლობდნენ, როგორც ხორცისმჭამელები.
მკვლევარები თვლიან, რომ ცხოველური პროდუქტების მცირე რაოდენობას შეუძლია შეამციროს არასრულფასოვანი კვების რისკი სიბერეში. კვლევის მთავარი დასკვნა ის არის, რომ კვება ასაკის შესაბამისი უნდა იყოს. ის, რაც ჯანსაღია 50 წლის ასაკში, შესაძლოა 90 წლის ასაკში კორექტირებას მოითხოვდეს.
