ახალი ეთნოპოლიტიკური სკანდალის ცენტრში კრასნოიარსკის მხარის პირველი ვიცე-გუბერნატორი, სერგეი პონომარენკოა.
ის ცნობით , ოფიციალურმა პირმა განაცხადა, რომ ციმბირის „მკვიდრი“ მოსახლეობა თათრები და ყირგიზები იყვნენ, რომლებიც „ერთხელ იძულებით გააძევეს“. მან ციმბირი აღწერა, როგორც „დნობის ქვაბი“, სადაც 169 ეროვნების წარმომადგენელი ცხოვრობს და ყველა ამჟამინდელი მაცხოვრებელი „ახალმოსულია ან ახალმოსულთა შთამომავალია“.
განცხადებამ სახელმწიფო სათათბიროში მკაცრი რეაქცია გამოიწვია. რეგიონული პოლიტიკის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილემ, მიხაილ მატვეევმა, პონომარენკოს სიტყვებს „აბსოლუტურად შეუფერებელი“ უწოდა. მან ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ჩინოვნიკები, რომლებიც ეთნოგენეზის ექსპერტები არ არიან, „ანალოგიებს სხვა ქვეყნების ხალხებთან ავლებენ“ და ამით „პოლიტიკურ დაძაბულობას“ ქმნიან. მატვეევმა აღნიშნა, რომ ამჟამინდელ „დაძაბულ დროში“ ასეთი განცხადებები განსაკუთრებით საშიშია.
ადამიანის უფლებათა საბჭოს წევრმა კირილ კაბანოვმაც მკვეთრად გამოხატა რეაქცია და პონომარენკოს სიტყვებს „მავნე სპეკულაცია“ უწოდა. მან განაცხადა, რომ „როდესაც ხელისუფლებაში მყოფი ჩინოვნიკი რუსეთის „ურდოს“ იდეოლოგიის სულისკვეთებით საუბრობს, ეს უკვე კატასტროფაა“. კაბანოვმა დასძინა, რომ პოლიტიკოსებმა, რომლებიც ეროვნულ საკითხებს განიხილავენ, უნდა გაიგონ ასეთი განცხადებების რისკები და შედეგები.
სიტუაცია უგრაში მომხდარ ინციდენტს მოგვაგონებს: 2025 წლის ზაფხულში ადგილობრივმა დუმის დეპუტატმა ხალიდ თაგიზადემ მანდატი დაკარგა მას შემდეგ, რაც თავის რეგიონს „უზბეკების ისტორიული სამშობლო“ უწოდა. მისი სიტყვები პროვოკაციად და „მთელ რუსეთზე თავდასხმად“ იქნა შეფასებული. შედეგად, დეპუტატი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს და ნებაყოფლობით გადადგა.
პონომარენკოს საქმეში საზოგადოების დაგმობა ჯერჯერობით შეზღუდულია, თუმცა პოლიტიკურ წრეებში უკვე განიხილება დისციპლინური გამოძიების აუცილებლობა.
