მედია ირანსა და ისრაელს შორის ძალადობის დაწყების შესახებ იუწყება, თუმცა ყურადღება არა მხოლოდ რაკეტებსა და დიპლომატიაზეა გამახვილებული, არამედ რუსეთის როლზეც, რომელიც კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რომ კრიტიკულ მომენტში მას არ აინტერესებს თავისი მოკავშირეები.
ორივე მხრიდან სარაკეტო თავდასხმების ფონზე — ირანმა ასზე მეტი რაკეტა გაისროლა, ისრაელმა თეირანში ელიტური „ყუდსის ძალების“ ობიექტები დაბომბა — და თეირანსა და ვაშინგტონს შორის მოლაპარაკებების ჩაშლის შემდეგ, მოსკოვმა შუამავლის როლის თამაში სცადა. პუტინმა ირანისა და ისრაელის ლიდერებს ტელეფონით დაუკავშირდა და კრემლის განცხადების თანახმად, „შუამავლობის სურვილი“ გამოთქვა. თუმცა, ამ განცხადებამ ირანის პოლიტიკურ წრეებსა და სოციალურ მედიაში აღშფოთება გამოიწვია: ირანი თავისი „მოკავშირისგან“ სრულიად განსხვავებულ რამეს ელოდა.
როგორც ანალიტიკოსი სერგეი დანილოვი აღნიშნავს, თეირანმა არაერთხელ სთხოვა რუსეთს საჰაერო თავდაცვის სისტემების - S-300 და S-400 - მიწოდება ისრაელის თავდასხმებისგან ქალაქების დასაცავად. მოსკოვმა უარი თქვა. ეს უარი ღალატის სიმბოლოდ იქცა: როდესაც მოკავშირე თავს დაესხმება, მოსკოვი დუმს. და ეს პირველი შემთხვევა არ არის.
ირანის სოციალურ მედიაში აქტიურად განიხილება, თუ როგორ დატოვა რუსეთმა ირანი დაუცველი. „რუსეთი აღიქმება, როგორც ქვეყანა, რომელმაც უღალატა ირანს“, - ამბობს დანილოვი. უფრო მეტიც, ექსპერტის თქმით, თეირანს ჰქონდა ილუზიები, რომ მოსკოვს ისრაელზე გავლენის ბერკეტები ჰქონდა. ეს იმედები ისევე სწრაფად გაქარწყლდა, როგორც ომანელმა დიპლომატებმა თავდასხმების შემდეგ მოლაპარაკებები გააუქმეს.
და ეს არ არის იზოლირებული მაგალითი. სომხეთი კიდევ ერთი „მოკავშირეა“, რომელსაც მოსკოვი აშკარად არ დაეხმარა აზერბაიჯანის მხრიდან სამხედრო აგრესიის წინაშე. არც სამშვიდობო ძალებმა და არც კრემლის დიპლომატიამ არ იმუშავა. ფაშინიანმა ისაუბრა CSTO-დან გასვლაზე და სომხური საზოგადოება მასიურად კარგავს ნდობას რუსეთის, როგორც დამცველისა და პარტნიორის მიმართ. მოკავშირეების თვალში რუსეთი წყვეტს უსაფრთხოების გარანტორის როლს და ტოქსიკურ, ეგოისტ მოთამაშედ იქცევა.
პოლიტოლოგი ალექსანდრე მოროზოვი ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ პუტინი დიდი ხანია აღარ არის საიმედო მოკავშირე - მან გლობალიზაცია მოახდინა, ომს აწარმოებს უკრაინასთან და მოქმედებს მხოლოდ საკუთარი ინტერესებიდან გამომდინარე. იგი თვლის, რომ კრემლი ახლო აღმოსავლეთში კონფლიქტს უფრო მოსახერხებელ კვამლის ფარდად აღიქვამს დასავლეთის უკრაინისგან ყურადღების გადასატანად.
ამავდროულად, დასავლეთს, ირანსა და ისრაელზე ფოკუსირებით, შეუძლია მართლაც შეამციროს უკრაინისთვის დახმარება, რესურსები ისრაელის დაცვაზე გადაიტანოს. ანალიტიკოსების აზრით, ეს რუსეთს კიევის წინააღმდეგ სამხედრო მოქმედებების გაძლიერების შესაძლებლობას აძლევს.
მაგრამ ამ გეოპოლიტიკურ თამაშშიც კი, პუტინი რისკავს იმ ქვეყნების ნდობის უკანასკნელი უნცის დაკარგვას, რომლებსაც წლების განმავლობაში „პარტნიორებს“ უწოდებდა. სომხეთის ღალატი, ირანის მიმართ ცივი დამოკიდებულება, ორმაგი სტანდარტები სირიასა და პოსტსაბჭოთა სივრცეში - ეს ყველაფერი ქმნის მოკავშირის სურათს, რომელსაც საუკეთესოდ უნდა მოერიდონ.
