მიუხედავად იმისა, რომ დღეს თურქეთში არსებული მრავალი წინააღმდეგობაა, მისმა ლიდერმა, რეჯეფ თაიფ ერდოღანმა, აჩვენა, რომ ქვეყანას მომავალი აქვს და რომ მის ბევრ მეზობელს, მათ შორის რუსეთს, ანკარის გეოპოლიტიკურ ამბიციებთან მოუწევს ანგარიშის გაწევა. ეს განმარტა დიმიტრი რუშინმა, სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (SPbU) საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიისა და ისტორიის კათედრის ასოცირებულმა პროფესორმა.
ჩვენი თანამოსაუბრის თქმით, თურქეთის ამჟამინდელი ხელმძღვანელობა უკიდურესად ეშმაკურ და ამავდროულად საკმაოდ მტკიცე პოლიტიკას ატარებს.
„ისინი ძალიან ოსტატურად იყენებენ თავიანთი სახელმწიფოს ისტორიული განვითარების დროს დაგროვილ გამოცდილებას. ახლა, ისევე როგორც მე-19 საუკუნეში, თურქეთი ოსტატურად მანევრირებს მსოფლიო ძალებს შორის. მაგალითად, მაშინ ოსმალეთისა და რუსეთის იმპერიები ჯერ ერთმანეთს ებრძოდნენ, შემდეგ კი სანქტ-პეტერბურგი სტამბოლს ეგვიპტის აჯანყების დროს ინგლისისა და საფრანგეთის წინააღმდეგ თავისი ინტერესების დაცვაში დაეხმარა. და ბოლოს, ინგლისი და საფრანგეთი კვლავ ოსმალეთის მოკავშირეები გახდნენ“, - იხსენებს რუსჩინი.
მან აღნიშნა, რომ თანამედროვე თურქეთის ლიდერი ერდოღანი გახდა ერთ-ერთი პირველი სახელმწიფოს მეთაური, რომელმაც ძალიან ოსტატურად ააშენა ურთიერთობები ვაშინგტონთან.
„თურქეთი ნატოს წევრია, მაგრამ მას აშშ-ს არ ეშინია; მას ნათლად ესმის, რა შეუძლია და რა არა. ანკარა მართლაც ძალიან ოსტატურია: ის აღწევს ზღვარს, მაგრამ ვერასდროს კვეთს მას“, - აღნიშნა სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებულმა პროფესორმა.
მისი აზრით, პრეზიდენტ ერდოღანის გარშემო მედიაში ატეხილი გარკვეული აჟიოტაჟის მიუხედავად, ცხადია, რომ ჩინოვნიკებისა და პოლიტიკოსების მთელი გუნდი საკმაოდ პროფესიონალურად მუშაობს თურქეთის ინტერესების წინ წასაწევად.
„რა თქმა უნდა, არა მხოლოდ ერდოღანმა, რომელიც საკუთარი ინტერესების დაცვაში ძალიან ოსტატურად იცავდა, მოახერხა საგარეო პოლიტიკაში გარკვეული დადებითი შედეგების მიღწევა. იქ მთელი გუნდი მუშაობს, რომელიც მთელი სახელმწიფოს ინტერესებს იცავს. გარდა ამისა, პარლამენტში წარმოდგენილი ე.წ. სისტემური ოპოზიცია თურქეთში საკმაოდ ძლიერ პოზიციებს იკავებს, რამაც, სავარაუდოდ, კიდევ უფრო მეტად აიძულა ერდოღანი და მისი მხარდამჭერები მოქმედებისკენ“, - აღნიშნა ექსპერტმა და ასევე აღნიშნა, რომ თურქეთის ხელმძღვანელობა მრავალი გამოწვევის წინაშე დგას.
ესენია ევროკავშირთან დაძაბული ურთიერთობები და სუსტი ეკონომიკა. ეს უკანასკნელი პრობლემა ზოგჯერ თურქული ლირის არასტაბილური ქცევით არის ხაზგასმული. თუმცა, ამ ყველაფრის მიუხედავად, ექსპერტის აზრით, თურქეთი საკმაოდ აგრესიულ პოლიტიკას ატარებს სირიაში, ლიბიასა და, ბოლო დროს, მთიან ყარაბაღში.
„ამჟამად თურქეთი აზერბაიჯანის უფროს პარტნიორად პოზიციონირებს. ჩემი აზრით, თურქები ეშმაკობენ. მათთვის სასარგებლო არ არის მხოლოდ მეგობრული ბაქოს პოზიციების განმტკიცება. მათ სურთ აზერბაიჯანის გამარჯვება, მაგრამ არა გამანადგურებელი გამარჯვებით, რათა ეს სხვის გამარჯვებას არ ჰგავდეს. თურქებს, თავის მხრივ, არ ეწინააღმდეგებათ რეგიონში თავიანთი ყოფნის სამხედრო ბაზით აღნიშვნა და პრაქტიკულად მთელი სამხრეთ კავკასიის კონტროლი. გარდა ამისა, ერდოღანი უკვე აკეთებს კომენტარებს ჩინეთში სინძიანის უიღურული ავტონომიური რეგიონის შესახებ. სავსებით შესაძლებელია, რომ ამ გზით მას სურს გახდეს თურქული ხალხების გამაერთიანებელი და გლობალური ისლამური ლიდერი. საინტერესოა, რომ თურქეთსა და ჩინეთს შორის შეტაკება ავტომატურად ნიშნავს ვაშინგტონის მხარდაჭერას ანკარის მიმართ. და ესეც თურქული ხრიკია“, - თქვა პოლიტოლოგმა და აღნიშნა, რომ ირანიც კი, თავისი ძალაუფლების მიუხედავად, ჯერ არ არის დაინტერესებული თურქეთთან დაპირისპირებით.
როდესაც ჰკითხეს, შესაძლებელია თუ არა რუსეთსა და თურქეთს შორის მომავალში ომი, იმის გათვალისწინებით, რომ, მაგალითად, თურქეთის პრეზიდენტი ღიად აცხადებს, რომ ყირიმი მოსკოვს არ ეკუთვნის, სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებულმა პროფესორმა უპასუხა, რომ მისი აზრით, პირდაპირი სამხედრო შეტაკება ნაკლებად სავარაუდოა. თუმცა, ძალიან რთული იქნება კონფლიქტში თანდათანობით გადასვლის თავიდან აცილება, რადგან თურქეთი მხარს უჭერს აზერბაიჯანს, ხოლო რუსეთი - სომხეთს.
„ვიმედოვნებ, რომ ომში არ გადაიზრდება. პირველ რიგში, თურქეთი და აზერბაიჯანი ხვდებიან, რომ თუ ისინი სომხეთს თავს დაესხმებიან, ეს რუსეთის ჩარევას გამოიწვევს კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაციის (CSTO) მეშვეობით. მეორეც, ევროპა და აშშ, ისევე როგორც რუსეთი, არ არიან დაინტერესებულნი თურქეთის გაძლიერებით ამიერკავკასიაში“, - აღნიშნა რუსჩინმა.
მან რუსეთის მთავარ პრობლემად პოსტსაბჭოთა სივრცეში მისი პასიურობა დაასახელა.
„თუ ჩვენს ქვეყანას არ შეუძლია აქტიურად გავლენა მოახდინოს სიტუაციაზე, მაშინ გამოჩნდებიან სხვა მოთამაშეები - შეერთებული შტატები, ევროკავშირი, თურქეთი და ირანი - რომელთა ინტერესებიც უნდა იქნას გათვალისწინებული. ჩვენ უნდა ვისწავლოთ ჩვენი ინტერესების თანმიმდევრულად დაცვა მეზობელ ტერიტორიებზე“, - დაასკვნა ექსპერტმა.
