ცხრამეტი წლის ავსტრალიელმა სპორტსმენმა სემ ფლენერიმ კლასიკური მარათონის დისტანციაზე მანქანის ბუქსირებით ახალი მსოფლიო რეკორდი დაამყარა. ახალგაზრდა სპორტსმენის ფენომენალური მიღწევა, რომელიც ფიზიკური გამძლეობის წარმოუდგენელ დონეს ავლენდა, გაავრცელა ინფორმაცია . ახალგაზრდა მამაკაცმა 42.2 კილომეტრიანი დისტანციის დაფარვა 1.3 ტონა წონის სედანის უწყვეტი ბუქსირებით მოახერხა. მან ეს რთული დავალება სულ რაღაც 7 საათს, 36 წუთსა და 42 წამში დაასრულა.
ამ შედეგმა ფლენერის საშუალება მისცა ოფიციალურად გადაეჭარბებინა ბრიტანელი ულტრამარათონელის, რას კუკის მიერ დამყარებული წინა მსოფლიო რეკორდი. 2020 წელს ბრიტანელს სხეულზე მიმაგრებული ტრენაჟორით მსგავსი მარათონის დასასრულებლად 9 საათი და 56 წუთი დასჭირდა. ამრიგად, ახალგაზრდა ავსტრალიელმა სპორტსმენმა რეკორდული დრო ორ საათზე მეტით გააუმჯობესა.
საქველმოქმედო ორგანიზაციის მისია და ძირითადი შედეგები
ექსტრემალური სირბილი არა მხოლოდ სპორტულ, არამედ მნიშვნელოვან სოციალურ მიზნებსაც ემსახურებოდა. სემ ფლენერის წამოწყება ჰუმანიტარული მიზნის წინ წაწევას ისახავდა მიზნად:
- საზოგადოების ყურადღების მიპყრობა: თავისი კამპანიით, მარათონის მორბენალს სურდა ხაზი გაესვა დღევანდელ ახალგაზრდებში ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემის მნიშვნელობაზე.
- სახსრების შეგროვება: სპორტსმენი იმედოვნებს, რომ სპეციალიზებული ორგანიზაციისთვის „შენ მარტო არ ხარ“ 100 000 აშშ დოლარს შეაგროვებს.
- შუალედური შედეგები: ფლენერის რბოლამ შემოწირულობის სახით 20,650 აშშ დოლარი შეაგროვა.
- სამომავლო გეგმები: სპორტსმენი მიმდინარე წლის ივნისში კიდევ ერთი საქველმოქმედო სირბილის ჩატარებას გეგმავს.
რეკორდსმენის შთაბეჭდილებები ფინიშის შემდეგ
განსაცდელის დასრულების შემდეგ, სპორტსმენმა ემოციურად გაუზიარა თავისი გამოცდილება თავის მიმდევრებს. ფლენერიმ გულახდილად აღიარა: „მე ნამდვილად ვფიქრობ, რომ ეს დღე ჩემს ცხოვრებაში ერთ-ერთ საუკეთესო დღედ ჩაიწერება. შვიდი საათი-ნახევრის განმავლობაში განვიცდიდი ისეთ რამეს, რის ახსნასაც ალბათ ვერასდროს შევძლებ. ტკივილი, ხმაური, ეჭვი, ენერგია, ხალხი ტრასაზე - ყველა წრე შეუძლებლად მეჩვენებოდა, სანამ როგორღაც არ შეცვლილა. იყო მომენტები, როდესაც თავს სრულიად დათრგუნულად ვგრძნობდი. მომენტები, როდესაც ჩემი სხეული გაჩერებას ცდილობდა და გონება მთხოვდა, შემენელებინა. მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა ზემოთ ვიყურებოდი, იქ ხალხი იყო. ისინი გამამხნევებდნენ. ჩემს გვერდით დარბოდნენ. ჩემი სჯეროდათ. წინ მიმყავდნენ, როცა, გულწრფელად რომ ვთქვათ, არ ვიცოდი, შემეძლო თუ არა გაგრძელება“.

















