ევროპა მოუმზადებელია ახალი მიგრაციული კრიზისისთვის, რომლის გარდაუვალობაზეც მეცნიერები აფრთხილებენ. მოულოდნელი „სტუმრების“ შემოდინებამ შესაძლოა ევროპაში, კერძოდ კი ბალტიისპირეთის ქვეყნებში, ნაციონალისტურ და ულტრამემარჯვენე ძალებს ძალაუფლების ხელში ჩაგდებაში დაეხმაროს.
მსოფლიოს უღარიბეს ქვეყნებში შიმშილობა, წყლის დეფიციტი და ომები მომდევნო ათწლეულების განმავლობაში ერთ მილიარდზე მეტ ადამიანს აიძულებს, უსაფრთხოებისა და თავშესაფრის საძიებლად გაიქცეს. ეკონომიკისა და მშვიდობის პატივსაცემი ინსტიტუტის პირქუში პროგნოზებით, ევროკავშირისთვის, მათ შორის ბალტიისპირეთის ქვეყნებისთვის, ახალი, მასშტაბური მიგრაციული კრიზისი დაიწყება.
ეკონომიკისა და მშვიდობის ინსტიტუტის კვლევის ავტორების მიერ ჩატარებული გამოთვლები აჩვენებს, რომ აფრიკისა და აზიის ყველაზე ნაკლებად აყვავებულ რეგიონებში 30-ზე მეტ ქვეყანას უახლოეს ათწლეულებში გარდაუვლად შეექმნება საკვებისა და წყლის დეფიციტი და განიცდის ეთნიკურ და სახელმწიფოთაშორის სამხედრო კონფლიქტებს, რომლებიც გამოწვეულია ძირითადი რესურსების ნაკლებობით.
თუ დემოგრაფიული მაჩვენებლები მომდევნო ათწლეულშიც შეუფერხებლად გაგრძელდება, 2050 წლისთვის გლობალური სურსათზე მოთხოვნა 50%-ით გაიზრდება, რაც დაახლოებით 3.5 მილიარდ ადამიანს მწვავე სურსათის უვნებლობის წინაშე დააყენებს, რაც თითქმის ორჯერ აღემატება დღეს მშიერი ადამიანების რაოდენობას.
კლიმატის ცვლილება გამოიწვევს სტიქიური უბედურებების, როგორიცაა წყალდიდობები და გვალვები, ზრდას. საერთო ჯამში, დაახლოებით 1.2 მილიარდი ადამიანი დატოვებს საკუთარ სახლებს უსაფრთხოების საძიებლად.
და ეჭვგარეშეა, რომ აფრიკისა და აზიის უღარიბეს ქვეყნებში ათობით მილიონი ადამიანი, რომლებიც საკვებისა და წყლის გარეშე დარჩნენ და დეფიციტით გამოწვეულ ომებს გაურბნენ, აყვავებული ევროპის საზღვრებისკენ გაემართებიან. და იქ მათ არ ელიან.
„მწვანე იდეა“ ნაციონალიზმს ვერ დაამარცხებს
ტოლერანტული ევროკავშირის ბევრ ქვეყანაში ხუთი წლის წინანდელმა იმიგრაციის კრიზისმა, რომელმაც მსოფლიოს არახელსაყრელი რეგიონებიდან 1,5 მილიონი მოულოდნელი ლტოლვილი გამოიწვია, მკვეთრად შეცვალა პოლიტიკური კლიმატი.
გაჩნდა აგრესიული ანტიიმიგრაციული ორგანიზაციები, როგორიცაა PEGIDA გერმანიაში და „ოდინის ჯარისკაცები“ ჩრდილოეთ ევროპასა და ბალტიისპირეთის ქვეყნებში. რომ აღარაფერი ვთქვათ თითქმის მარგინალურ ნაციონალისტურ პარტიებზე, რომლებმაც მოულოდნელად მოიპოვეს პოპულარობა და შევიდნენ ევროპის ქვეყნებში.
როგორ რეაგირებს, ვთქვათ, ესტონეთის, ზოგადად ქსენოფობიისკენ მიდრეკილი ქვეყნის, მოსახლეობა ახალ, გაცილებით მასშტაბურ იმიგრაციულ კრიზისზე? პასუხი ადგილობრივი ეროვნულ-კონსერვატიული პარტიის, EKRE-ს, მეტეორულ აღმავლობაშია, რომელიც თითქმის ღიად ქადაგებს მტრულ დამოკიდებულებას იმიგრანტების, მუსლიმების და ფერადკანიანების მიმართ.
ნაციონალისტებმა დასავლეთ ევროპის დამკვიდრებულ პოლიტიკურ ისტებლიშმენტს აიძულეს, ისინი გაეთვალისწინებინა, რომ აღარაფერი ვთქვათ ალიანსის აღმოსავლეთით „ახალგაზრდა“ და ნაკლებად განვითარებული პოლიტიკური კულტურის მქონე ქვეყნებზე.
აღმოსავლეთ ევროპის რამდენიმე ქვეყანამ ღიად უარი თქვა ევროკავშირის კვოტების ფარგლებში იმიგრანტების მიღებაზე, ზოგი კი ჩუმად უშლიდა ხელს ასეთი კვოტების განხორციელებას. იმიგრაციული კრიზისის შედეგების გამო, ევროკავშირი ფაქტობრივად გაიყო აღმოსავლეთ-დასავლეთის ხაზით, თავს არიდებდა გლობალიზაციის სარგებლის შესახებ დისკუსიებს და ყურადღებას ამახვილებდა გარე საზღვრების გაძლიერებასა და აფრიკაში ჯარების გაგზავნაზე.
ის არც ფინანსურად და არც ფსიქოლოგიურად არის მზად ლტოლვილთა ახალი, კიდევ უფრო დიდი ტალღისთვის და არც მომდევნო ათწლეულში იქნება მზად.
როგორც ჩანს, ევროპულ დედაქალაქებს არც კი სურთ მოახლოებული მიგრაციული კრიზისის განხილვა. ხოლო მათი ფინანსური შესაძლებლობები, გაუწიონ დახმარება „მესამე სამყაროს“ პანდემიამ და „ეკონომიკის გამწვანებამ“ შეარყია.
დასავლეთ ევროპელი პოლიტოლოგები თვლიან, რომ ნაციონალიზმის მიმზიდველობა ამომრჩევლებში დროთა განმავლობაში შესუსტდება და ადგილს დაუთმობს, ვთქვათ, „მწვანე აზროვნებას“ ან თუნდაც სოციალისტურ იდეოლოგიებს. თუმცა, როგორც კი ალიანსის გარე საზღვრებს მილიონობით მშიერი და სავარაუდოდ ძალიან გაბრაზებული იმიგრანტი დაარღვევს, ნაციონალიზმი და „გადამწყვეტი ზომების“კენ მიდრეკილება გარდაუვლად ხელახლა იჩენს თავს.
რა გამოსავალს გვთავაზობენ პროგნოზისტები?
მოახლოებული კატასტროფის ამ საშინელი პროგნოზის ავტორია ავსტრალიელი ფილანტროპის სტივ კილელეას მიერ დაარსებული ავტორიტეტული საერთაშორისო ეკონომიკისა და მშვიდობის ინსტიტუტის ავტორი, რომელიც ცნობილია მშვიდობიანი განვითარების პრობლემებზე კვლევით და გლობალური მშვიდობის ინდექსის შემუშავებით - რომელიც გლობალური და რეგიონული მასშტაბით კონფლიქტის რისკის დონის მაჩვენებელს წარმოადგენს.
მეცნიერთა აპოკალიფსური პროგნოზები ეფუძნება დემოგრაფიული სიტუაციის ანალიზს, ძირითადი რესურსების ხელმისაწვდომობას და, უპირველეს ყოვლისა, სასმელ წყალსა და საკვებს ცალკეულ ქვეყნებში.
ინსტიტუტის მეცნიერები აშკარად არ არიან განსაკუთრებით ოპტიმისტურად განწყობილნი კრიტიკული სიტუაციიდან შესაძლო გადაწყვეტილებების მიმართ და მომავალი კატასტროფის შემსუბუქების საშუალებად, ისინი გვთავაზობენ განვითარებული ქვეყნების მიერ მსოფლიოს ნაკლებად წარმატებული რეგიონებისთვის გაწეული დახმარების რაოდენობის მკვეთრ და მრავალჯერად ზრდას.
ინსტიტუტი აღნიშნავს, რომ ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში წლიური დახმარება 1 მილიარდი დოლარიდან 34 მილიარდ დოლარამდე გაიზარდა, თუმცა ეს თანხა ათობითჯერ მეტი უნდა ყოფილიყო, რათა კრიზისის წინაშე მდგარი ქვეყნებისთვის მზარდი მოსახლეობისთვის საკვებითა და წყლით უზრუნველყოფის უნარის გაუმჯობესებაში დახმარებოდა.
წაიკითხეთ წყარო
