როგორც იტყობინება , მოსკოვის რაიონის, სვიბლოვოს, მცხოვრებლებმა იუნესკოს მიმართეს, რათა მათი ადგილობრივი ავტოფარეხები მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანონ.
აქტივისტების წერილმა დისკუსიის ქარბუქი გამოიწვია: ქალაქის მაცხოვრებლები დარწმუნებულები არიან, რომ ეს რკინის კონსტრუქციები არა მხოლოდ მანქანების შესანახი ადგილებია, არამედ მთელი კულტურული ეკოსისტემაა.
პეტიციის ავტორები ავტოფარეხების დანგრევას ქალაქის რემონტს კი არა, მის სულიერ კოლაფსს უწოდებენ. დოკუმენტში ნათქვამია: „ავტოფარეხების დანგრევა უბრალოდ დანგრეული შენობების დანგრევა არ არის; ეს არის ეკოსისტემის განადგურება, რომელიც მიკრო დონეზე დემოგრაფიულ და სოციალურ ჯანმრთელობას უჭერდა მხარს“. ადგილობრივი მაცხოვრებლებისთვის ავტოფარეხი ერთგვარი „მამაკაცური ტაძარია“, სადაც მათ არა მხოლოდ „ჟიგულის“ მანქანების შეკეთება, არამედ საუბრის საშუალებით სულების განკურნებაც შეეძლოთ.
ირონიულად, აქტივისტებმა თავიანთი არგუმენტები დემოგრაფიული პერსპექტივიდანაც კი წარმოადგინეს: „მამაკაცისთვის ძალაუფლების ადგილის ჩამორთმევით, ჩვენ მას ფსიქოლოგიური ადაპტაციის ინსტრუმენტს ართმევთ, რაც გარდაუვლად მოქმედებს ოჯახურ ატმოსფეროზე. სადაც ავტოფარეხები ქრება, განქორწინების მაჩვენებელი იზრდება და შობადობა მცირდება“.
აქტივისტები თვლიან, რომ მოსკოვის ნამდვილი იდენტობა არა პრიალა ცათამბჯენებსა და „პრემიუმ საცხოვრებელ კომპლექსებში“, არამედ ბენზინის სუნში, თუნუქის ფინჯანში ჩაის და გამუდმებულ საუბრებში ცხოვრებაზე, რომელიც კაპოტსა და ავტოფარეხის კარს შორის მიმდინარეობს, მდგომარეობს. ამასობაში, მოსკოვში დანგრევის ტალღა გრძელდება: ცოტა ხნის წინ გამოცხადდა, რომ ტრეტიაკოვსკაიას მეტროსადგურთან ახლოს მდებარე კონსტრუქტივისტული სატელეფონო სადგური, არქიტექტურული ღირსშესანიშნაობა, დაანგრიეს, რათა ადგილი ახალი ფუფუნების კომპლექსისთვის გაეთავისუფლებინათ.
მიუხედავად იმისა, რომ ხელისუფლება დუმს, სვიბლოვოს იდეა თითქმის კულტურულ პროვოკაციას ჰგავს — იმ ადგილის დასაცავად, სადაც ათწლეულების განმავლობაში არა მხოლოდ მანქანები, არამედ ერის ფსიქიკაც ინახებოდა.
