10 სექტემბრის ღამეს, პოლონეთის ცაზე მოხდა ის, რისიც ვარშავას დიდი ხნის განმავლობაში ეშინოდა: სამხედრო ძალებმა რუსული დრონების მიერ მათი საჰაერო სივრცის მასიური დარღვევა დააფიქსირეს.
პრემიერ-მინისტრ დონალდ ტუსკის თქმით, ოპერაციაში 19 უპილოტო საფრენი აპარატი მონაწილეობდა. ზოგიერთი მათგანი ჩამოაგდეს, რამაც პრეცედენტი შექმნა: აქამდე ვარშავა მხოლოდ რუსული ფრთოსანი რაკეტებისა და დრონების გადაფრენის შესახებ იტყობინებოდა, თუმცა მათი განადგურების შესახებ ინფორმაცია არ გაუვრცელებია.
ინციდენტი მაშინვე პოლიტიკურ კრიზისში გადაიზარდა. პოლონეთში რამდენიმე აეროპორტი დაიხურა და სამხედრო სარდლობამ ინციდენტს „აგრესიის აქტი“ უწოდა. ქვეყნის პრეზიდენტმა, კაროლ ნავროცკიმ, საგანგაშო განცხადება გააკეთა: „რუსეთი მზადაა, თავს დაესხას არა მხოლოდ უკრაინას“.
საერთაშორისო რეაქცია მყისიერი იყო. აშშ-ის სენატორმა დიკ დურბინმა პირდაპირ განაცხადა, რომ პუტინი „გამოცდას უწევს ნატოს სიმტკიცეს პოლონეთისა და ბალტიისპირეთის ქვეყნების დასაცავად“. ჩეხეთის პრემიერ-მინისტრი პეტრ ფიალა კიდევ უფრო მკაცრი იყო: „პუტინის რეჟიმი საფრთხეს უქმნის მთელ ევროპას და სისტემატურად ამოწმებს, თუ რამდენად შორს წავა“.
ამ ფონზე, კრემლმა, როგორც ყოველთვის, ბრალდებები მოიგერია: „ევროკავშირი და ნატო ყოველდღიურად ადანაშაულებენ რუსეთს პროვოკაციებში ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე“. თუმცა, დასავლეთში „ძალის გამოცდაზე“ საუბარი სულ უფრო ხმამაღლა ისმის და ეს შემთხვევითი არ არის. პოლონეთი არის ქვეყანა, რომელსაც მტკივნეული ისტორიული მეხსიერება აქვს და ნატოს აღმოსავლეთ ფლანგის დაცვაში საკვანძო როლს ასრულებს.
ჩნდება მთავარი კითხვა: ეს დრონები ტექნიკური შეცდომა იყო თუ ფრთხილად გათვლილი სიგნალი? სამხედრო ექსპერტები დემონსტრაციული ზეწოლის თეორიას ემხრობიან: მოსკოვი ამოწმებს, თუ სად გადის ზუსტად „წითელი ხაზი“ და რამდენად მტკიცედ არის ალიანსი მზად თავისი წევრების დასაცავად.
გადაცემაში „მოვლენის წინაშე“, სამხედრო ექსპერტი სერგეი მიგდალი და ევროკავშირის პოლიტიკის მრჩეველი პეტარ ტანევი ამ დილემას განიხილავენ. მათი შეფასებები განსაზღვრავს, ევროპელები ინციდენტს შემთხვევით მიიჩნევენ თუ ახალი ესკალაციის პირველ აქტად.
