შიმკენტის ვიცე-მერის მკვლელობის მცდელობა: ჩინოვნიკი სიკვდილის პირასაა მკვლელობის მცდელობის შემდეგ

შიმკენტის ვიცე-მერის მკვლელობის მცდელობა

ცნობით ის , 21 აპრილს, ქალაქის ადმინისტრაციის შენობასთან ახლოს, მერის მოადგილე რუსლან ბერდენოვი მძიმედ დაიჭრა „საიგა-12“ კარაბინიდან ხუთი გასროლით.

მსროლელი არავინ იყო, თუ არა ერნარ ჟიენბაი, მუნიციპალური სამშენებლო კომპანია „ტურგინ უი შიმკენტის“ ხელმძღვანელი. მამაკაცი ადგილზე დააკავეს, ხოლო დაზარალებული დაუყოვნებლივ გადაიყვანეს საავადმყოფოში, სადაც მას ოპერაცია ჩაუტარდა.

ინციდენტის ფონმა მედიაში აჟიოტაჟი გამოიწვია. სოციალურ მედიაში სწრაფად გავრცელდა თეორია, რომ სროლის მოტივი, სავარაუდოდ, თავდამსხმელის ცოლის სექსუალური შევიწროება იყო. თუმცა, როგორც შიმკენტის მერის ადმინისტრაციამ, ასევე ბერდენოვთან დაახლოებულმა პირებმა კატეგორიულად უარყვეს ეს ჰიპოთეზა და მას „ცრუ ინფორმაცია“ უწოდეს.

ყურადღება ბერდენოვის პროფესიულ საქმიანობაზე გადავიდა. მისი პარტიის „რესპუბლიკა“ კოლეგის, ბეიბიტ ალიბეკოვის თქმით, მერის მოადგილე აქტიურად „აღადგენდა წესრიგს“ ქალაქის სამშენებლო სექტორში, რასაც შესაძლოა გავლენა მოეხდინა ზოგიერთი ინდუსტრიის მოთამაშის ინტერესებზე. „მითხრეს, რომ რუსლანს მუქარა ჰქონდა“, - აღნიშნა მან თავის Telegram არხზე და დასძინა, რომ ბუკმეკერული თეორიის დადასტურება ნაკლებად სავარაუდო ჩანდა.

ჟურნალისტმა მიხაილ კოზაჩკოვმა, რომელიც Telegram-ის არხს Kozachkov Offside-ს, განაცხადა, რომ კონფლიქტი შეხვედრის დროს დაიწყო, სადაც ჟიენბაიმ აგრესიულად მოიქცა, რის გამოც ბერდენოვისგან საყვედური მიიღო და ოთახიდან გაიყვანეს. გარდა ამისა, მერის მოადგილემ მისი კომპანიის საქმიანობის გამოძიება დაავალა და ჟიენბაის გათავისუფლება განიხილა. „როგორც ჩანს, ჟიენბაიმ შურისძიება გადაწყვიტა და მოკვლას აპირებდა და არა დაშინებას“, - მიიჩნევს ჟურნალისტი.

მკვლელობის მცდელობის შოკისმომგვრელი დეტალები დრამატულობას მატებს: მსროლელს 10 ტყვია ჰქონდა მოხვედრილი, თუმცა ჩინოვნიკის მძღოლმა მისი შეჩერება მანქანით დარტყმით მოახერხა. ბერდენოვს გულმკერდის, ღვიძლის, თირკმლისა და კიდურების არეში მრავლობითი გამჭოლი ჭრილობები აღენიშნებოდა. ექიმები მის მდგომარეობას სტაბილურს, თუმცა სერიოზულს უწოდებენ. ოპერაცია ოთხ საათს გაგრძელდა.

მიუხედავად იმისა, რომ ყაზახეთის ოფიციალური ხელისუფლება მოტივებთან დაკავშირებით დუმს, საზოგადოებას გაუჩნდა კითხვა: ეს იყო სასოწარკვეთის, შურისძიების აქტი თუ ურბანული განვითარების სფეროში უფრო მასშტაბური დარღვევების დაფარვის მცდელობა?