გამოქვეყნებულმა კვლევამ მოულოდნელი კავშირი აღმოაჩინა დიაბეტის პოპულარულ პრეპარატ მეტფორმინსა და ქალებში ე.წ. „განსაკუთრებულ დღეგრძელობას“ შორის.
აშშ-სა და გერმანიის მეცნიერებმა გააანალიზეს პოსტმენოპაუზურ ქალებზე ჩატარებული ამერიკული კვლევის გრძელვადიანი სამედიცინო მონაცემები და დაასკვნეს, რომ პრეპარატი შესაძლოა დაკავშირებული იყოს ნაადრევი სიკვდილის რისკის მნიშვნელოვან შემცირებასთან.
მეტფორმინი და ღრმა სიბერემდე სიცოცხლის შანსი
კვლევაში შეისწავლეს მე-2 ტიპის დიაბეტით დაავადებული 438 ქალის მონაცემები. მონაწილეთა ნახევარი იღებდა მეტფორმინს, ხოლო მეორე ნახევარი - სულფონილშარდოვანას. ანალიზმა აჩვენა, რომ მეტფორმინის მიმღებებს 90 წლამდე სიკვდილის დაახლოებით 30 პროცენტით დაბალი რისკი ჰქონდათ. კვლევის ავტორები აღნიშნავენ: „მეტფორმინი ერთდროულად მოქმედებს დაბერების რამდენიმე მექანიზმზე და შესაბამისად, ითვლება პრეპარატად, რომელსაც შეუძლია ადამიანის სიცოცხლის გახანგრძლივება“. მკვლევარებმა ასევე განაცხადეს, რომ მეტფორმინით თერაპიის დაწყება „ზრდიდა განსაკუთრებული დღეგრძელობის ალბათობას სულფონილშარდოვანას გამოყენებასთან შედარებით“.
რატომ უკავშირებენ მეცნიერები პრეპარატს დაბერებას
მეტფორმინი ათწლეულების განმავლობაში გამოიყენება და კლასიფიცირდება, როგორც გეროპროტექტორი - ნივთიერება, რომელსაც შეუძლია ბიოლოგიური დაბერების შენელება. წინა კვლევებმა აჩვენა, რომ პრეპარატს შეუძლია შეზღუდოს დნმ-ის დაზიანება და გაააქტიუროს სიცოცხლის ხანგრძლივობასთან დაკავშირებული გენები. გარდა ამისა, სამეცნიერო კვლევებმა ის დააკავშირა ასაკთან დაკავშირებული ტვინის ცვლილებების შენელებასთან და COVID-19-ის შემდეგ გრძელვადიანი გართულებების რისკის შემცირებასთან. თუმცა, მკვლევარები ხაზს უსვამენ, რომ ამჟამინდელი შედეგები არ ადასტურებს პრეპარატსა და სიცოცხლის ხანგრძლივობის მატებას შორის პირდაპირ მიზეზ-შედეგობრივ კავშირს.
კვლევის შეზღუდვები და სამომავლო გეგმები
ავტორები აღიარებენ, რომ კვლევა არ წარმოადგენს შემთხვევითი შერჩევის პრინციპით დაფუძნებულ კლინიკურ კვლევას: მონაწილეებმა მკურნალობა სამედიცინო ჩვენებების საფუძველზე მიიღეს და არა შემთხვევითი შერჩევის პრინციპით. კვლევაში ასევე არ იყო პლაცებო ჯგუფი და ნიმუშის ზომა შედარებით მცირე იყო.
თუმცა, მნიშვნელოვან უპირატესობას წარმოადგენდა ხანგრძლივი დაკვირვების პერიოდი — 14-დან 15 წლამდე — რაც თერაპიის ეფექტურობის შეფასების საშუალებას იძლევა თითქმის 90 წლამდე. მეცნიერები თვლიან, რომ შემდგომი კლინიკური კვლევები ამ საკითხის გარკვევაში დაგვეხმარება











