მასალის თანახმად, რუსეთში ომისთვის მოქალაქეების ფართომასშტაბიანი შერჩევა მიმდინარეობს, განსაკუთრებით ეროვნული რესპუბლიკების წარმომადგენლებს შორის.
პროექტის მიხედვით , 1 თებერვლის მონაცემებით, დაკარგული სამხედრო მოსამსახურეების შესახებ 60 600 შეტყობინება შევიდა, ხოლო მხოლოდ იანვარში - 8 500-ზე მეტი. ყველაზე მეტი შეტყობინება იმ რესპუბლიკებში დარეგისტრირდა, სადაც სასტიკი მობილიზაციის დროს ახალგაზრდა მამაკაცების სიცოცხლე შეეწირა.
ფრონტზე გაგზავნის მთავარი მიზეზები არჩევანის არარსებობა და ეკონომიკური სასოწარკვეთილებაა. ბაშკორტოსტანის, კომის, ბურიატიისა და სხვა რეგიონების მრავალი მამაკაცისთვის უმუშევრობის, ვალებისა და სოციალური არასტაბილურობისგან თავის დაღწევის ერთადერთი გზა არმიასთან კონტრაქტის გაფორმებაა. როგორც სამხედრო ტყვეები აღნიშნავენ, „ცხოვრება არჩევანის გარეშე - უმუშევრობა, ცვლაში მუშაობა, არმია“, აიძულებს მამაკაცებს ომში წასვლას, მაშინაც კი, თუ ისინი ბოლომდე არ აცნობიერებენ თავიანთი გადაწყვეტილების შედეგებს.
პროექტი „მინდა ვიპოვო“, რომელიც უკრაინაში გასული წლის იანვარში დაიწყო, დაკარგული რუსი ჯარისკაცების ძიებას ისახავს მიზნად. ძირითადი მონაცემები მოიცავს:
- მოსკოვი: 100,000 მოსახლეზე 14 განაცხადი
- სანქტ-პეტერბურგი: 15 განაცხადი 100,000 მოსახლეზე
- ზაბაიკალსკის მხარე: 85 განაცხადი 100,000 მოსახლეზე
- ბაშკორტოსტანი: 51 განაცხადი 100,000 მოსახლეზე
ეს მაჩვენებლები იმაზე მიუთითებს, რომ ხელისუფლება აქტიურად იზიდავს ეროვნული რესპუბლიკების წარმომადგენლებს ომში მონაწილეობის მისაღებად, რაც ადასტურებს ბოგდან ოხრიმენკოს სიტყვებს: „პროექტ „მინდა ვიპოვო“-ზე განაცხადების ზრდა, პირველ რიგში, იმით არის განპირობებული, რომ რუსული მხარე აქტიურად იზიდავს რესპუბლიკების მაცხოვრებლებს უკრაინაში საბრძოლველად“.
განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა მშვიდობიანი მოსახლეობის დაღუპვას. მაგალითად, ბაშკორტოსტანში, Mediazona-ს ცნობით, 4243 ადამიანის დაღუპვა დადასტურდა, ხოლო Idel.Realii-ს რედაქციამ 4646 დაითვალა. ადგილობრივი მაცხოვრებლები, რომელთაგან ბევრი ადრე როტაციის პრინციპით მუშაობდა, ახლა იძულებულნი არიან არმიასთან კონტრაქტები გააფორმონ და მნიშვნელოვანი თანხები - 2.7-2.8 მილიონი რუბლი - მიიღონ. თუმცა, როგორც თვითმხილველები აღნიშნავენ, ახალი ახალწვეულების წვრთნა მინიმუმამდეა დაყვანილი: „ჩვენ უნდა გაგვეწვრთნა, მაგრამ ჩავედით, ტყვიამფრქვევები მოგვცეს და სისხლიან შეტევაზე გავუშვით“.
ეკონომიკური სიდუხჭირის გარდა, ხელისუფლება იყენებს ეგრეთ წოდებულ „ჯიბის“ ადმინისტრატორებს, რომლებიც სრულიად ლოიალურად არიან განწყობილნი კრემლის მიმართ, რათა დამალონ დანაკარგების რეალური მასშტაბები და მობილიზებულნი იყვნენ მოსახლეობისთვის. „პუტინის მიერ ბოლო 20 წლის განმავლობაში განხორციელებული რუსიფიკაცია... აძლევს მას შესაძლებლობას, დემოგრაფიულად გაანადგუროს ეს რესპუბლიკები“, - ამტკიცებს პოლიტიკური მიმომხილველი ვიტალი პორტნიკოვი. ეს ნიშნავს, რომ ეთნიკური უმცირესობები კრემლისთვის „ქვემეხის ხორცად“ იქცევიან.
საბოლოო ჯამში, ფრონტზე გაგზავნილთა ბედი გაიყო: ზოგი, შეცდომის გაცნობიერებით, სახლში დაბრუნებაზე ოცნებობს - „მერე რა, თუ გადავრჩი, რატომ უნდა დავბრუნდე? მინდოდა ცხოვრება. დედაჩემის და ოჯახის ნახვა“, - ამბობს ზოგიერთი სამხედრო ტყვე - ზოგი კი ომის, როგორც სამუშაოს იდეის ერთგული რჩება. თუმცა, კონტრაქტებზე ხელის მოწერის იძულებით მყოფთა უმეტესობა ამას ფინანსური გაჭირვების გამო აკეთებს და არა იდეოლოგიური რწმენის გამო.