იაპონურმა კომპანია N-Ark-მა წარმოადგინა მცურავი ქალაქის ამბიციური პროექტი, რომელიც ტურიზმის, სამედიცინო დაწესებულებების და კოსმოსური რაკეტების გამშვები პლატფორმის განთავსებასაც კი შეძლებს. დოგენ სიტი კლიმატის ცვლილებასთან დაკავშირებული ზღვის დონის აწევის ნებისმიერ ცდას გაუძლებს და 40 000-მდე ადამიანს ელექტროენერგიით, საკვებითა და წყლით უზრუნველყოფს.
შედარებით პატარა დოგენ-სიტი, რომლის დიამეტრი 4 კილომეტრია, ერთდროულად 10 000 მუდმივ მაცხოვრებელს და 30 000-მდე ტურისტს დაიტევს. მისი წრიული ფორმა ისე იქნება შექმნილი, რომ გაუძლოს მკაცრ ამინდის პირობებს და ცუნამებსაც კი, რომლებიც რეგულარულად ხდება იაპონიის სანაპიროსთან.
ქალაქი სამი განსხვავებული ზონისგან შედგება: ე.წ. ჰაბიტატის რგოლი, რომელიც მოიცავს ძირითად საცხოვრებელ ზონას, წყალქვეშა მონაცემთა ცენტრი, რომელიც ბუნებრივად გაგრილდება ზღვით და მოემსახურება ქალაქის მთავრობასა და სამედიცინო დაწესებულებებს, და რგოლის შიგნით ყურეში განლაგებული მცურავი შენობები.
იქნება უამრავი გამწვანება, საკვების წარმოება, სკოლა, სპორტული მოედნები, საავადმყოფოები, პარკები, სტადიონი, სასტუმროები, ოფისები და სხვა ობიექტები. გარდა ამისა, როგორც ადრე აღვნიშნეთ, N-Ark-ი დოგენ სიტის გეგმას მრავალჯერადი გამოყენების რაკეტების ტრანსპორტირებისთვის გაშვებისა და დაშვების არეალს მოიცავს. ჯანდაცვა ასევე მნიშვნელოვანი აქცენტია: მაცხოვრებლებს ექნებათ ტელემედიცინის კონსულტაციები, დაავადებათა პრევენციისთვის მაღალტექნოლოგიური სისხლის ანალიზი და რობოტული ქირურგია. ასევე იქნება ფარმაცევტული კვლევების ლაბორატორიები.
N-Ark-მა ჩაატარა გამოთვლები და შეაფასა, რომ მცურავი ქალაქის მტკნარი წყლის მოხმარება წელიწადში დაახლოებით 2 მილიონი ლიტრი იქნება, რაც საკმაოდ მოკრძალებულად ჟღერს. ამასთანავე, ყოველწლიურად 3,288 ტონა ნარჩენების გადამუშავება დასჭირდება. ქალაქი თითქმის 7,000 ტონა საკვებს აწარმოებს და 22,265 მეგავატ ელექტროენერგიას გამოიმუშავებს. დეტალები იმის შესახებ, თუ როგორ მიაღწევს ამას მცურავი ქალაქი, ამჟამად მწირია, თუმცა რენდერებზე მრავალი მზის პანელი და საკვების მოყვანის ობიექტია ნაჩვენები.
პროექტის განსახორციელებლად განკუთვნილი ადგილმდებარეობა და ბიუჯეტი ჯერ არ არის ცნობილი, თუმცა N-Ark აცხადებს, რომ ის შესაძლოა 2030 წლისთვის ამოქმედდეს. თუმცა, განხორციელება, უდავოდ, უზარმაზარ ძალისხმევას მოითხოვს.
